Kosong,

KOSONG
Dalam sepi aku termenung,
Memandang ruang yang… kosong.
Tiada suara, tiada bayang,
Cuma hati… yang masih bising.

Kosong…
Bukan tanda kalah,
Bukan bermakna lemah.
Ia ruang…
Untuk mula semula,
Tanpa luka yang lama.

Kadang aku memilih diam,
Biar dunia tak faham,
Biar kosong jadi teman,
Kerana dari kosong… aku belajar bertahan.

Biar kosong ini,
Ku isi perlahan-lahan,
Dengan senyuman,
Dengan kekuatan,
Dan dengan cinta… yang bukan lagi palsu.

Dan jika kau masih di sini, membaca hingga ke penghujung…
mungkin ini bukan sekadar tulisan…
mungkin ini adalah rasa yang akhirnya kau temui dalam diam.
Di Sini, Jiwa Yang Penat Boleh Berehat.
#JMBELOG

0 Comments:

Catat Ulasan